Przejście przez Morze Czerwone

„Przejście przez Morze Czerwone”, kolejna po „Szklanej kuli” wznowiona w PIW książka Zofii Romanowiczowej, to głęboka proza psychologiczna, nazywana nawet „posttraumatyczną powieścią egzystencjalną”. Książka stanowi jedną z bardziej udanych prób nadania kształtu literackiego doświadczeniom obozowym. W ujęciu Kazimierza Wierzyńskiego to głęboka penetracja w przepaść człowieka, rzecz o zdumiewającej odwadze i ambicji – książka jako jedna z piertwszych porusza temat miłości homoseksualnej w obozie koncentracyjnym. Główna bohaterka nie potrafi odnaleźć się w poobozowej rzeczywistości, w której granice moralne i poznawcze uległy rozmyciu. Henryk Bereza nazwał powieść Romanowiczowej hołdem złożonym naszym marzeniom, naszej potrzebie marzeń, naszej konieczności marzeń.